Allahım! Hakkımızda hayırlı gördüğünü gönlümüze razı eyle !!! Allahım!!! Gönlümüze razı gördüğünü de hakkımızda hayırlı eyle!!!

Suyun Elem Hâli (Gözyaşı)

Bir alev halinde düÅŸtün elime
Hani ey gözyaşım akmayacaktın?

Orhan Seyfi Orhon

Hani Refref Süvarisi’nin sözüdür:

‘‘Hiçbir damla yoktur ki o,Allah katında

O’nun korkusuyla dökülen gözyaşı damlasından veya

 Allah yolunda akıtılan kan damlasından daha makbul olsun.’’

Gözyaşına ne diyebilirim ki!..

Dizi dizi şiir desem haksızlık olur;
tane tane inci desem yetersiz kalır.

Akın akın yabanlara giden de,
uzak uzak sevdaları yakın eden de odur çünkü…

Sevgilinin geleceÄŸi yolları sulayıp süpürmek içindir o;

 sultanlar ayağına düÅŸürmek içindir.

Bütün boÅŸluklarını o doldurur ömrümüzün…

Söylenmedik sözler yerine o vardır yanımızda.

 Sevdaya dair yeminlerden sonra ve
gülleri saran dikenlerden önce o vardır.

Zamandan geriye düÅŸmüÅŸ acılar için,

 manada biçimleri yitiren sancılar için;

 aynalarda eriyen sırlardan taÅŸarak,

 ucu kıyamete çıkan asırları aÅŸarak;

gerçekten daha gerçek kelamlarda ve

 Güzeller Güzeli’nden vuslat müjdeli selamlarda

 hep o vardır, hep o vardır…

Bir gözyaşı, gül mevsiminde güle karşı akarsa aÅŸk olur adı;

 sevgiyi damıtır en derin yerinden.

 Suçlardan sonra tenha gecelerde akarsa tövbedir tadı;

 gönülleri arıtır en kara kirinden.

 Bir gözyaşı, bir cevherdir, ateÅŸten kaynayan.

 Özü sudur ama avuçta bir yalım, gönülde bir yangın olur.

 Bir ateÅŸtir aslında o, dumanı ah ile çıkan.

Onun içindir ki yıkayarak yakar, yakarak yıkar.

Arıtır ve eritir; temizler ve gizler…

 Fazilettir, diyettir…

Bu yüzden denilir ki,

 gözyaşı yiÄŸitler kârıdır ve civanmertler vakarıdır.

Åžaire unuttuÄŸu mısrayı bir gözyaşı hatırlatır,

 ÅŸehrazat acılarını gözyaşıyla anlatır.

 Sancılı damarlarda ölümcül çılgınlıkları gözyaşıdır

 okuyan ve toplasanız gözyaÅŸlarını âşıkların,

 dalgalı bir deniz olur.

Gözyaşı ki, kiÅŸinin kendisiyle kavgasının sonunda akarsa

 tomur tomur mercandır;

 ve eÄŸer piÅŸmanlıklarla tartılırsa mübarek bir heyecandır.

AÄŸlamayı ibadet sayan bir medeniyetin çocuklarıyız biz.

Çünkü aÄŸlamak Hakk’a tevazu göstermenin ÅŸiddet halidir.

Üstelik tıbben de yararlıdır.

 En azından ülserin koruyucu hekimi sayılır.

AÄŸlama esnasında gözyaşıyla birlikte salgılanan ‘‘lyzozyme’’

 adlı maddenin vücuttan atılması saÄŸlıklıymış.

Aksi takdirde kanda kalırsa mideyi tahriş edermiş.

 Ve kadınlar sık aÄŸladıkları için pek ülser olmazlarmış.

Åžaire kulak verelim yine:
Tohumu eken bilir
Gözyaşın döken bilir
Gül kadrin diken deÄŸil
Çileyi çeken bilir

Ve KaracaoÄŸlan’ı analım o muhteÅŸem dizesiyle:
DeÄŸirmenler döner çeÅŸmim yaşından

Sonra da Asaf Halet’in ‘’He’’ trajedisine kulak kabartalım:
Vurma kazmayı, Ferhâaaad,

He’nin iki gözü iki çeÅŸme, Âaah (…)
Kasrında ÅŸîrîn de böyle aÄŸlıyor, Ferhâaaad

Ä°skender PALA