Allahım! Hakkımızda hayırlı gördüğünü gönlümüze razı eyle !!! Allahım!!! Gönlümüze razı gördüğünü de hakkımızda hayırlı eyle!!!

“SÖZ YANGINI”… 

KIVILCIM ASUMANI SARARSA

İÇİNDE BEN DE YANARIM ELBET!.. 

Her söylediğin doğru olsun ama

her doğruyu söylemen doğru değil…
-Said Nursî

Ortak arkadaşımızın arkasından konuştuğumu

onun arkasından konuştuğumu saklayacağından

emin olacak kadar sırdaşım bildiğim diğer arkadaşıma

“Onun arkasından konuştum amasenin arkandan konuşmam!”

diyemediğim, kendimi arkadaşımın yüzüne başka,

arkasından başka konuşan bir ikiyüzlülük içinde

diğer arkadaşıma sobeleteceğimden utandığım

için deme gereğini duymadığım,diyecek olursam da,

benim ikiyüzlülüğümle ister istemez yüzleşerek

benim utancımı gidermeye çalışma utancından

arkadaşımı koruyamayacağımı düşünerek utandığım,
utanmasam bile, onu “ben senin arkandan da konuşabilirim”

şüphesine itmekten korkarak ister istemez

dudaklarımı kilitlediğim, konuşsam bile,

ondaki “burada olmayan o değil de ben olsaydım,

sen onunla da benim arkamdan konuşurdun!”

beklentisini önleyemediğim, önleyemediğimi bildiğim

için de iyice susarak katıldığım/katkıda bulunduğum
o tuhaf sessizliği dağıtmak için dilimden hiçbir şey gelmiyor…
Zorba bir sözleşme olarak aramıza konulmuş bu yakıcı

sessizliğe boyun büküyoruz, birlikte razı oluyoruz.

Bu zoraki sessizliğin tıslaması içimize doğru ilerledikçe,

sahiciliğimizi yakan közler kızışıyor,

seslerimizin hepsini sahte kılan sinsi yangın harlanıyor.

Herkes kardeşi tarafından arkasından

konuşulabilir biliyor kendini.

Herkes kardeşinin arkasından konuşmayı

hak ettiğini düşünüyor.

Herkes kardeşi tarafından arkasından

konuşabilir diye bilindiğini biliyor.

Herkes kardeşinin arkasından konuşabileceğini

kardeşine bildirmiş gibi ses çıkarmıyor

arkadan konuşabilir sanılmasına.

Arkadan konuşabilir sanılanlar

“konuşmayacağız!” demekten utanıyor.

Arkasından konuşulacağını sananlar “konuşmayın!”

demeye tenezzül etmiyor.
Belki de kimse konuşmuyor.

Öyleyse kim konuşuyor konuşmayanların yerine?

Kim konuşuyor konuşmayanlar konuştu diye?

Kim attı bu közü sözümüzün arasına?

Kim körüklüyor bu sinsi yangını?
Sözleriyle bizi (haklı/haksız) hayli hırpaladıktan sonra

arkasını dönüp giden arkadaşıma, ayrılırken,

“yine de senin arkandan konuşmayacağız!” diyemiyorum.
 Diyemiyorum, çünkü arkasından konuşabileceğimi

aklına getirmekten korkuyorum.

Diyemiyorum, çünkü arkasından konuşabileceğimin

zaten aklında olduğunu öğrenmekten çekiniyorum.

Diyemiyorum, çünkü arkasından konuşmayacak kadar

erdemli olabileceğime inanmadığını da açık edip,

arkandan konuşmayacağım diyerek

arkasından konuşabilecek kadar yalancı olduğumu

sandığını da itiraf etmesinden korkuyorum.

Diyemem, çünkü benim kendisi hakkında,

arkasından konuşacağımı zannedecek kadar

hakkımda kötü zan sahibi olduğumu bilmesinden korkuyorum.

Ona “arkamdan konuşulmaz nasılsa…”demekten, beni de
 “arkasından konuşmayacağımdan emin nasılsa…”

diye bir şey demek zorunda hissetmemekten yoksun

bırakan dedikodu medeniyetini işte böyle zor

cümleler kurarak lanetliyorum.

İkimiz de mağduruz.
Kim susturdu beni, onu ve seni? Kim?
Kıble, Rabbimizle bir olduğumuz yöndedir.

Başka gözlerde kendimize yer aradıkça,
kıblenin gözüne giremeyiz.

Başkalarının teveccühlerinden ümit kesmedikçe,
kıbleyi bulamayız.

İtibar etsinler diye ona buna görünmelere bel bağladıkça,
 kıbleye dönemeyiz.

Kınayanların kınamasından korktukça,
sevsinler diye başkaca yüzlere yüz çevirdikçe,

kıbleye yüz çeviremeyiz.
Yalana ve gıybete karşı, riyaya ve nifaka karşı kıbleye dönüyoruz.

   Dr. Senai DEMİRCİ