Allahým! Hakkýmýzda hayýrlý gördüðünü gönlümüze razý eyle !!! Allahým!!! Gönlümüze razý gördüðünü de hakkýmýzda hayýrlý eyle!!!

Sevgili!..

Aþkýn þiirini yazmak isterdim sana;
sana aþký þiir ile yazmak isterdim...
Aþký seninle tanýmlamak ister aþký sende tanýmak isterdim.
Ay ikiye bölündüðünde yanýnda olmak
Uhud’da diþini avcuma almak isterdim.

Sevgili!..

Þimdi senden uzakta aþk þudur diyebilsem eðer
son defa kendimi ve ilk defa okuyucumu kandýrmýþ olacaðým. Bildim dediðim bir aldanýþtýr çünki
o duydum dediðim bir yanýþtýr.
 Þimdi ayýn þýn ve kaf’larý çýkardýlar elifbelerden de
sensizliðin mektebinde bir sabra mýhladýlar bizi
elif’lerle he’lerden.
 Sensizlikte hasretin hüzzamlarýný öðrendik kucak kucak
 ve aþkýn nihavent saltanatýný arar olduk köþe bucak.
 Bildiðimizi sandýkça yandýk da yolunda,
 yolunda yandýðýmýzý sandýkça bildik sonunda.
Aþkýn gerçeði deðildi bildiðimiz
ama aþkýn ateþiydi yandýðýmýz.
Artýk þüphedeyiz canlarý yâre ulaþtýran
bir sel miydi aþk þekeri güzele sunup aðuyu kalbe
 bulaþtýran bir el miydi!..
 Sana varacak yollarýn çilesi miydi; tutkular ötesi
 tutkunun zirvesi hasretle yanýþlarýn sesi miydi!..

Galiba varlýðýn çekim alanýna giren en ulvi acýydý aþk;
 ve maddeyi mânâya veren en cömert sancýydý.
 Ruhlarýn çeþitli varlýklar arasýnda bölüþtürülen süsüydü belki; belki ötelere yazgýlý yitiriþlerin türküsüydü.
Kalp kalbe konan kelebek kanatlarýnda renk;
kudümlerde düþünüp neylerde aðlayan âhenkti aþk.
 Þarkýn bütün þiir macerasýydý belki
Yesribli sevgililer için tutulan bir Anadolu yasýydý.
Yaðmur yaðmur belaya baþýný tutmaklar
ve ateþ ateþ denizlere kendini atmaklardý.
Mansûr’u dâra takan da Halil’i oda yakan da oydu
 ve oydu Eyyub’u derde býrakan da.
Tuz kadar mübarek ekmekçe aziz idi;
toprakleyin bereket su gibi temiz idi.

Aþk iðnesiyle dikilince bir dikiþ
kýyamete kadar sökülmez imiþ.
 Aþk ile insan elbet güneþe benzer;
ve aþksýz gönül misâl–i taþa benzer.
Hayatý aþka bölünce hayat çoðalýr;
 bütün hayatlarý toplasan geriye aþk kalýr.
 Gelip kemiðe dayanýnca dünya hayata atýlan
 kemend olur; göz kapaklarýndan vurulunca
 kasýrgalar annelerce deprem babalarca bend olur.
Aþksýz bahar dallarýný kuru bir ayaz boðar
aþksýz rahmini yargýlayan bebekler nâgehan doðar.
Mahrem düþüncelerle perdelenen odalarda
 ya ezel ya ebet olur; aþk kayýp giderse dünyadan
 ebet kýyamet olur;
sevgisizlik gelir dünya cehennem olur.

Aþk gelince burukluðun þiirinde hüzün dokur heceler;
ve azarlanmýþ kalpleri ýsýrýr tam yarýsýnda geceler.
Saban onunla sürerse topraðý koþarak ancak
o vakit yeþerir taze bir baþak.
Atlarýn nallarýndan yýldýrýmlar masallara dökülür
ve yollanamayan mektuplarda nice kalpler sökülür.
Kayan yýldýzlar gibi büzülür elem dehlizlerine
diller ve melal süzülür gibi melek kanatlarýnda
döker yapraklarýný güller.
Kaderin dehþetini yakan þamdanlar özge pervanelere
tesellikâr düþer þefkatli bir ekmek kýrýntýsýdýr
 kurutulmuþ buselere yâr düþer.

Sevgili!..

Kapýna geldik; aþký öðret bize;
ve aþkýný ver yüreklerimize.

Bir nihânîce gamzene gamzede âþýklarýn adýna...
Hani uykuya dalýnca kenti ve yalnýz baþýna kalýnca kendi...
Hani yalnýz gecelerde konuþmadan kalýnca dilleri ve
hâl üzre gönüller anlar olunca bütün dilleri...
Vicdan sesinden bîzâr kürek mahkumlarýnca hani
âþýklarýn hasreti özlemle karýnca...
 Hani gurbetin ucunda gönlüme gömen de
 seni hani seni gurbet gurbet gönlüme gömende...
Güneþ ve ay nurunu aþkýndan alýrken;
güneþin ýþýðý aya vurur gibi âþýký aydýnlatýrken...
 Gel ey Sevgili bir huzmecik bahþ eyle âsî ve aciz üftadene
 ve umut ver peykin olmaya teþne kem zerrene.
Aþklarý unutan bendene aþkýný unutturma!..

Her þey sen olsun þu dünyada
ve olmasýn sen olmayan dünya da.

ÝSKENDER PALA