Allahım! Hakkımızda hayırlı gördüğünü gönlümüze razı eyle !!! Allahım!!! Gönlümüze razı gördüğünü de hakkımızda hayırlı eyle!!!

Sevgili!..

Aşkın şiirini yazmak isterdim sana;
sana aşkı şiir ile yazmak isterdim...
Aşkı seninle tanımlamak ister aşkı sende tanımak isterdim.
Ay ikiye bölündüÄŸünde yanında olmak
Uhud’da diÅŸini avcuma almak isterdim.

Sevgili!..

Åžimdi senden uzakta aÅŸk ÅŸudur diyebilsem eÄŸer
son defa kendimi ve ilk defa okuyucumu kandırmış olacağım. Bildim dediÄŸim bir aldanıştır çünki
o duydum dediğim bir yanıştır.
 Åžimdi ayın şın ve kaf’ları çıkardılar elifbelerden de
sensizliğin mektebinde bir sabra mıhladılar bizi
elif’lerle he’lerden.
 Sensizlikte hasretin hüzzamlarını öÄŸrendik kucak kucak
 ve aÅŸkın nihavent saltanatını arar olduk köÅŸe bucak.
 BildiÄŸimizi sandıkça yandık da yolunda,
 yolunda yandığımızı sandıkça bildik sonunda.
AÅŸkın gerçeÄŸi deÄŸildi bildiÄŸimiz
ama aşkın ateşiydi yandığımız.
Artık ÅŸüphedeyiz canları yâre ulaÅŸtıran
bir sel miydi aÅŸk ÅŸekeri güzele sunup aÄŸuyu kalbe
 bulaÅŸtıran bir el miydi!..
 Sana varacak yolların çilesi miydi; tutkular ötesi
 tutkunun zirvesi hasretle yanışların sesi miydi!..

Galiba varlığın çekim alanına giren en ulvi acıydı aÅŸk;
 ve maddeyi mânâya veren en cömert sancıydı.
 Ruhların çeÅŸitli varlıklar arasında bölüÅŸtürülen süsüydü belki; belki ötelere yazgılı yitiriÅŸlerin türküsüydü.
Kalp kalbe konan kelebek kanatlarında renk;
kudümlerde düÅŸünüp neylerde aÄŸlayan âhenkti aÅŸk.
 Åžarkın bütün ÅŸiir macerasıydı belki
Yesribli sevgililer için tutulan bir Anadolu yasıydı.
Yağmur yağmur belaya başını tutmaklar
ve ateş ateş denizlere kendini atmaklardı.
Mansûr’u dâra takan da Halil’i oda yakan da oydu
 ve oydu Eyyub’u derde bırakan da.
Tuz kadar mübarek ekmekçe aziz idi;
toprakleyin bereket su gibi temiz idi.

AÅŸk iÄŸnesiyle dikilince bir dikiÅŸ
kıyamete kadar sökülmez imiÅŸ.
 AÅŸk ile insan elbet güneÅŸe benzer;
ve aÅŸksız gönül misâl–i taÅŸa benzer.
Hayatı aÅŸka bölünce hayat çoÄŸalır;
 bütün hayatları toplasan geriye aÅŸk kalır.
 Gelip kemiÄŸe dayanınca dünya hayata atılan
 kemend olur; göz kapaklarından vurulunca
 kasırgalar annelerce deprem babalarca bend olur.
Aşksız bahar dallarını kuru bir ayaz boğar
aÅŸksız rahmini yargılayan bebekler nâgehan doÄŸar.
Mahrem düÅŸüncelerle perdelenen odalarda
 ya ezel ya ebet olur; aÅŸk kayıp giderse dünyadan
 ebet kıyamet olur;
sevgisizlik gelir dünya cehennem olur.

AÅŸk gelince burukluÄŸun ÅŸiirinde hüzün dokur heceler;
ve azarlanmış kalpleri ısırır tam yarısında geceler.
Saban onunla sürerse toprağı koÅŸarak ancak
o vakit yeÅŸerir taze bir baÅŸak.
Atların nallarından yıldırımlar masallara dökülür
ve yollanamayan mektuplarda nice kalpler sökülür.
Kayan yıldızlar gibi büzülür elem dehlizlerine
diller ve melal süzülür gibi melek kanatlarında
döker yapraklarını güller.
Kaderin dehÅŸetini yakan ÅŸamdanlar özge pervanelere
tesellikâr düÅŸer ÅŸefkatli bir ekmek kırıntısıdır
 kurutulmuÅŸ buselere yâr düÅŸer.

Sevgili!..

Kapına geldik; aÅŸkı öÄŸret bize;
ve aÅŸkını ver yüreklerimize.

Bir nihânîce gamzene gamzede âşıkların adına...
Hani uykuya dalınca kenti ve yalnız başına kalınca kendi...
Hani yalnız gecelerde konuşmadan kalınca dilleri ve
hâl üzre gönüller anlar olunca bütün dilleri...
Vicdan sesinden bîzâr kürek mahkumlarınca hani
âşıkların hasreti özlemle karınca...
 Hani gurbetin ucunda gönlüme gömen de
 seni hani seni gurbet gurbet gönlüme gömende...
GüneÅŸ ve ay nurunu aÅŸkından alırken;
güneÅŸin ışığı aya vurur gibi âşıkı aydınlatırken...
 Gel ey Sevgili bir huzmecik bahÅŸ eyle âsî ve aciz üftadene
 ve umut ver peykin olmaya teÅŸne kem zerrene.
Aşkları unutan bendene aşkını unutturma!..

Her ÅŸey sen olsun ÅŸu dünyada
ve olmasın sen olmayan dünya da.

Ä°SKENDER PALA