Allahım! Hakkımızda hayırlı gördüğünü gönlümüze razı eyle !!! Allahım!!! Gönlümüze razı gördüğünü de hakkımızda hayırlı eyle!!!

Ä°NSAN, YAÄžMUR GÄ°BÄ° OLMALI 

 Ne güzeldir ki, biz eskilerde yaÄŸmura “rahmet” derdik.
Yağmur yağarken rahmet yağıyor derdi dedelerimiz.
DiyeceÄŸim o ki, yaÄŸmur rahmetin cisimleÅŸmiÅŸ hali gibidir;
 rahmet heykeli gibidir her damla…
Bir düÅŸün, rahmetin heykelini yapmaya kalksaydık
 nasıl bir ÅŸey yapardık…
Öyle bronzdan yahut taÅŸtan olmamalı o heykel;
 çünkü bronz da taÅŸ da meydan okur gibi durur insana..
“Hadi oradan!” dercesine tepeden bakar sana..
Yanaştırmaz kendine..

Ama rahmet öyle deÄŸil..
Ä°çindedir o; içinin de içinde..
 Sırılsıklam sarmış seni…
 Kanında, terinde, gözünde, yüzünde…
YaÄŸmura bir bak;
 kıpır kıpır, şıpıl şıpıl yanında yörende..
Gönlünce ÅŸekiller alır her damla..
Rahmet de iÅŸte öyle sokulgandır;
sessizce süzülür teninden içeri,
adeta parmak uçlarına basarak girer
yüreÄŸinin odacıklarına..

Sonra, rahmetin heykeli öylece hareketsiz
duruyor da olmamalı.
Hiç kıpırtısız duran bir ÅŸey küskün gibidir;
vurdumduymazdır, seninle ilgilenmez,
umurunda deÄŸil gibisindir.
Ama rahmet öyle deÄŸildir…
Rahmet sana doÄŸru koÅŸar;
 sen gelince kıpırdar, yakınlığını önemser.
Üstelik sen dursan da o sana akar,
eline yüzüne sarılır, seni okÅŸar…
Bak; yaÄŸmur öyle deÄŸil mi…
Rahmet de öyledir iÅŸte,
gözüne yaÅŸ olacak kadar sırdaÅŸ,
kanında dolaşacak kadar kıvrak, hamarat..

Hem sonra, rahmetin heykeli ÅŸeffaf olmalı…
Ardını göstermeli sana..
Kendini saklamamalı senden.
Kabuğu, boyası, foyası, kılıfı, kabı, kapağı,
kapısı, duvarı, kozası olmamalı..
 Ä°çyüzü de dışyüzü de bir olmalı..
Kimseye sırtını dönmemeli.
OlduÄŸu gibi görünmeli, göründüÄŸü gibi olmalı..
Rahmet de öyle iÅŸte..
Ä°nce ve içten davranır sana.
 Gizli saklısı yoktur.
Aranızdan su sızmaz….
Kabı yok ve senin için her kaba girmeye razı…
Rengi yok ama her rengi giyinmeye razı.
 Tadı yok ama senin için her tada sızmaya razı..
Şekli yok ama her şekle girmeye razı..

Rahmetin heykelini öyle ÅŸehir meydanlarına
dikmek de doÄŸru olmaz…
O zaman ayrıcalıklı görünür rahmet.
EriÅŸilmezmiÅŸ gibi, ÅŸefkatsizmiÅŸ gibi durur.
 O “heykel” her köÅŸeden görünmeli,
her sokaÄŸa girmeli,
 isteyen herkesin penceresinin önüne gelmeli..
Öyle deÄŸil mi ya yaÄŸmur Rahmet de öyle iÅŸte.
Hiç beklemediÄŸin anda geliverir başına..
 Başına gelenlerin en güzelidir..
Herkesi eÅŸitçe kucaklar, kimseyi kimseden ayırmaz.
Fakiri de ıslatır, zengini de..
Yetimi de öksüzü de sevindirir.
Her sokaÄŸa taÅŸar, her çatıya iner…

Sonra rahmetin heykeli eskimemeli ve dahi bıktırmamalı.
Öyle kendi kaidesi üzerinde hep aynı yönde,
aynı yükseklikten, aynı eda ile gösteriyor olmamalı yüzünü. Rahmetin heykeli, her daim taze olmalı,
her gün yeniden, yeni baÅŸtan akmalı,
 yeni heyecanlarla kıvranmalı,
yeni yüzlerle bakmalı, yüzlere yenice bakmalı,
gözlere tazece dokunmalı.
YaÄŸmur da böyledir iÅŸte..
Hep yenidir; yeni baÅŸtan yaÄŸar.
Her yağmur ilk defa yağıyordur;tekrarı yoktur.
Her damla ilk kez topraÄŸa deÄŸer.
Hep ilk heyecanla gül yüzlere iner.
 Her dem taze bir ÅŸevkle gül yüzlerine dokunur.

İnsan yağmur gibi olmalı bence,
 herkesi ıslatabilmeli..
Rahmeti kuşanıp herkese her şeye merhamet etmeli..
 Ä°nsan sözünü yaÄŸmur gibi yumuÅŸakça indirmeli kulaklara;
 kırıp dökmemeli, damla damla söylemeli,
ince ince sevmeli…
Åžefkatli olup kimseyi küçümsememeli,
hor görmemeli, kimsenin dalını kırmamalı..

Ä°nsan yaÄŸmur gibi, bir görünmeli bir saklanmalı…
Öyle ince olmalı ki, ihtiyaç duyan onu dizi dibinde bulmalı,
ihtiyaç bittiÄŸinde hiç ÅŸikayetsiz ortalıktan kaybolmalı..

YaÄŸmur göklerden yere serinliktir;
Yağmur yukarıdan aşağıya minnetsiz iniştir.
YaÄŸmura “rahmet” diyenlere yaÄŸmur damlaları
sayısınca rahmet okumalı..

Dr. Senai DEMÄ°RCÄ°